گوشی گوشی   

گوشی موبایلم داره حداحافظی می ‌کند. همش باید زیرسرم باشه(تو شارژ) دیروز انتنش پر بود ولی می نوشت محدودیت سرویس! نه می‌شد پیامک فرستاد نه زنگ زد. ولی بقیه می‌توانستند. خلاصه که بعد از ۵ سال و ۲ ماه باید کم کم با ان ۶۲۰ خداحافظی کرد. انتخاب بین این همه گوشی هم کار ساده‌ای نیست. من ترجیح می دهم گوشی نو کادو بگیرم. هر چی شد شد. لطفا به من گوشی کادو بدهید! یاد یک چیز با مزه افتادم.پارسال که در شرکت آقای همسر چند آلمانی برای انتقال تکنولوژی حضور داشتند. یک نفرشان بود که شدید داشت

فارسی یاد می‌گرفت. روزهای تعطیل می‌نشت کلمه‌های فارسی حفظ می‌کرد و فردا با همکاران ایرانیش بیشتر فارسی حرف می‌زد. یک روز آمده بود و گفته بود امروز چهارشنبه است گوشی گوشی! این بنده خدا دیده بوده که ملت می‌گویند گوشی گوشی وقتی با تلفن حرف می‌زنند. حالا چی شده بود که این را گفته بود خدا عالم است!

حالا گوشی گوشی! ولی نه از آن مدل. من چقدر با این گوشی به مصاحبه برای کار دعوت شدم . چقدر از اخبار دور و برم آن لاین مطلع شدم. چقدر خاطره‌های خوب ازش دارم. اخبار عروسی و بچه‌دار شدن دوستانم را به من رساند.

عمر هر چیزی یک روزی تمام می‌شه خوب!

الان هم که مد شده ملت عمر هر چیزی را طولانی‌تر کنند. مثلا چند وقت پیش یک برنامه دیدم درباره مردم ژاپن که دارند سعی می‌کنند عمر سگ و گربه هاشان را طولانی‌کنند! یک آقای مسن را نشان می‌داد که سگش را می‌برد هفته ای دو بار آب تنی تحت نظر متخصص ماساژ!

یک آدم می‌رفت تو آب و سگ آقا را ماساژ می‌داد. یا یک خانم را نشان داد که با افتخار می‌گفت سگش همسن دخترش است که کنارش وایستاده و مثل اون دوستش داره!

ولی من یاد گرفتم هر چیزی یک عمری داره. وقتی عمرش تمام شد باید رهاش کرد. تا بهتر نصیبت بشه. درباره کار و محیطش بیشتر منظوره. عمر این کار من هم شاید رو به پایان باشه مثل گوشیم. من تا اردیبهشت روش حساب کرده بودم ولی فکر نکنم تا آن موقع بمانم. البته یک وقت هم دیدی ماندم.دنیاست دیگه کی از فرداش خبر داره! 

چقدر حرف بی ربط زدم!

لینک
سه‌شنبه ٢۱ اسفند ،۱۳۸٦ - خودم!